To historia, która wstrząsa do głębi. Patrycja Wiżgała i Łukasz Knapczyk ze Lwówka Śląskiego marzyli o rodzicielstwie. Ona, od urodzenia z porażeniem mózgowym, on – chorujący na schizofrenię, ale w stabilnym stanie dzięki leczeniu. W maju urodził się ich wymarzony syn, Antoś. Ich szczęście trwało jednak zaledwie dobę. Decyzją sądu chłopiec trafił do rodziny zastępczej, oddalonej o pół tysiąca kilometrów.
To historia, która łamie serce i budzi gniew. Patrycja Wiżgała i Łukasz Knapczyk z Lwówka Śląskiego marzyli o macierzyństwie i ojcostwie jak tysiące innych par w Polsce. W maju na świat przyszedł ich ukochany syn Antoś. Szczęście trwało jednak bardzo krótko, ponieważ decyzją sądu noworodek został zabrany i umieszczony w rodzinie zastępczej, która jest oddalona o 500 kilometrów od ich domu.
Co miał sąd? Jedną kartkę z MOPS-u
Rodzice nie mogą uwierzyć, jak szybko i bezlitośnie odebrano im dziecko. Jak ujawnia w reportażu Telewizji Pllsat pełnomocnik rodziny, mecenas Ernest Ziemianowicz, cała decyzja o zabraniu Antosia oparta była na jednej notatce z MOPS-u. Nie było żadnych innych powodów, aby pozbawić rodziców podstawowego prawa. Jeszcze bardziej dziwi decyzja sądu.
Co miał sąd? Jedną kartkę z MOPS-u, z opinią, że dobro dziecka może być zagrożone, bo rodzice są niepełnosprawni. To wystarczyło, by pozbawić ich praw rodzicielskich
– komentuje prawnik.
Według relacji Patrycji i Łukasza, w szpitalu od początku byli traktowani jak „problem”. Personel zamiast zaoferować im wsparcie, miał ograniczać kontakt z dzieckiem, podważać ich kompetencje i patrzeć na nich z góry.
Błyskawiczny wyrok bez dowodów
Sprawa trafiła do sądu rejonowego. Tam, w trybie przyśpieszonym, zapadła decyzja o odebraniu noworodka. Jak tłumaczy Tomasz Skowron, rzecznik Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, takie postępowania z zasady opierają się na ograniczonym materiale dowodowym.
Ten tryb jest przyśpieszony, a więc materiał, na którym sąd się opiera, jest niewątpliwie bardzo ograniczony
– przyznał.
Czyli inaczej mówiąc: Antoś został zabrany, zanim ktokolwiek dokładnie sprawdził sytuację jego rodziny. Nie liczyły się fakty, sprawdzone informacje, ale jednostronna decyzja sądu, którą oparto o jedną kartkę bezwartościowego papieru.
„Powiedział mama. Szkoda, że nie do swojej mamy”
Rodzice mają złamane serca. Ich synek rośnie w rodzinie zastępczej setki kilometrów od domu. Oni nie mogą być rodzicami, ponieważ komuś zabrakło nie tylko empatii, ale tez wyobraźni. W nadmiarze było za to zwykłej głupoty.
Ostatnio dowiedzieliśmy się, że Antoś powiedział „mama”. Tylko szkoda, że nie do swojej mamy. Bardzo mnie to zabolało. Załamałem się tego dnia
– mówi ojciec chłopca, Łukasz Knapczyk.
Dramat potęguje fakt, że państwo Patrycja i Łukasz mogą zostać obciążeni kosztami pobytu dziecka w pieczy zastępczej. Opłata może wynieść nawet 1500 zł miesięcznie, choć to oni zostali pozbawieni możliwości opieki nad synem.
Dramat rodziny, wstyd dla państwa
Historia Antosia wywołuje gorącą dyskusję. Czy naprawdę niepełnosprawność rodziców wystarczy, by pozbawić ich prawa do wychowywania dziecka? Czy prawo, które miało chronić najmłodszych, nie staje się narzędziem ich krzywdzenia i odbierania rodzinom nadziei? Brak słów. Brak komentarza…
Wiktoria Sikorska